مشکل اینجاست که من همیشه تا یه چیزی رو ندارم و یا ازش دورم فکر میکنم واااای چه چیز خفنیه.

الان دارم به عینه این رو میبینم

 و این منو به یک یاس فلسفی میرسونه که خوب پس آخرش که چی ؟ وقتی همه چیز خیلی عادی میشه ، دیگه به چی امید داشته باشم ؟ برای چی جوش بخورم ؟ هان ؟