من اینو فهمیدم که بیشتر از اینکه ضعف بدنی داشته باشم ( البته دارما ) ولی یه مشکل روانیه . یعنی بیشتر از این که بدنم واقعا فیزیکال احتیاج به خوردن داشته باشه . منتال دلم میخواد یه چیزی بخورم انققدر که من فعل خوردن رو دوست دارم

 بقول یکی از دوستام . وقتی که نمیخورم یا گشنه ام میشه عصبی و پرخاشی میشم. همش دلم میخواد دهنم بجنبه  و باز به قول دوستای دانشگام ، من وقتی یه چیزی میخورم انقدر با هیجان میخورم که هر کسی که داشته باشه نگام کنه ، حتی اگه سیر هم باشه ، گشنه اش میشه :دی

همینه که واقعا وقتی افطار میکنم جدای از انرژی که بدنم میگیره ، روحمم شاد میشه و بشکن بشکنم راه می افته

 راستی .  جا داره اینجا از همه نصایح بهداشتی تغذیه ای دوست خوبم مجید که تو این چند ساله ذره ذره دید من رو راجع به خوراکی ها عوض کرده و کمک خیلی مفیدی هم تو کرده به خصووووص  تغذیه ی ماه رمضون ، تشکر کنم

چون واقعا من الان دو سه ساله که به چیزایی که گفته گوش میدم و اثر خوبشم به عینه دیدم مثلا خوردن برگ کاهو تو ماه رمضون که به نگهداری اب بدن و تشنه نشدن خیلیی کمک میکنه. یا باز کردن افطار با چیزای سبک و نوشیدنی های ولرم به جای چای داغ یا اب سرد که رسممممما معده ی ادم به فنا میده 

خلاصه هم ازش ممنونم و هم از شما دعوت میکنم که نصایح خوب بهداشتی تغذیه ای رو توی وبلاگش دنبال کنید :)

خرس قهوه ای : یه دسر تو اینستاگرام دیدم. که یه طرف پیرکس لایه ی زیرینش کیک بود بعد روش بستنی که وقتی شل بوده توش مغز آجیل و تکه های میوه ریخته بودن و دوباره گذاشته بودن تو فریزر که ببنده. یعنی دارم هلاککککک میشم. گفتم به شما و ه خصوص خرسی جان هم بگم که ثواب روزه اتون بیشتر شه :دی

وای خدااااااا